Kazimierz Anastazy Karol ks. Lubomirski

Syn Fryderyka właściciela Aleksandrowa i Równego na Wołyniu i Franciszki z Załuskich, ożeniony był z Zeneidą z Hołyńskich.
Muzyki uczył się początkowo u J. Schmidberga kapelmistrza orkiestry pałacowej Lubomirskich w Równem, a następnie w Dreźnie u Dotzauera. W Warszawie utrzymywał swój salon muzyczny w którym co tydzień odbywały się koncerty. Lubomirski jest autorem około sześćdziesięciu kompozycji w tym 36 pieśni na głos z fortepianem, Najbardziej popularną do dzisiaj jest pieśń „O gwiazdeczko” op. 22. 

Po śmierci Józefa Elsnera przełożył na język polski i przygotował do druku jego diariusz wydane dopiero w 1957 roku zatytułowany „Sumariusz moich utworów muzycznych”. Na twórczość instrumentalną Lubomirskiego składają  się głównie miniatury taneczne. Na kilka lat przed śmiercią został sparaliżowany i wówczas zajął się przekładami z literatury obcej. Miał córkę Marię i syna Stanisława, który poślubił Wandę, córkę Adama Lubomirskiego ze spowinowaconej z nim linii Rzeszowsko-Rozwadowskiej.

Zmarł we Lwowie 29. VI. 1871 roku.