Ta strona używa cookie. Informacje o tym w jakich celach pliki cookie są używane znajdziesz w Polityce Prywatności. W przeglądarce internetowej możesz określić warunki przechowywania i dostępu do cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. zamknij

Walenty Bal

Walenty Bal. Fot. Encyklopedia Rzeszowa

Walenty Bal (17 I 1920 Jasionka, pow. Rzeszów – 10 I 2002 Rzeszów).

Uczył się w Gimnazjum w Rzeszowie (1931–35), po wstąpieniu do Małego Seminarium o. łac. w Przemyślu naukę kontynuował w II Gimnazjum i Liceum im. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu.

Po zdaniu matury (1939) wstąpił do Seminarium Duchownego o. łac. w Przemyślu, w l. 1940–45 przeniesionego do Brzozowa Zdroju. Wyświęcony na kapłana przez bp. Franciszka Bardę w bazylice ks.ks. Jezuitów w Starej Wsi (28 XII 1944). Wikariusz w Borku Starym (1945–48), później w Rzeszowie w parafii farnej (1948–54), gdzie w r. szk. 1951/52 był rektorem kościoła gimnazjalnego i katechetą w I Liceum Ogólnokształcącym. Po uznaniu przez władze komunistyczne ks. Jana Stączka za persona non grata w Rzeszowie administrator rzeszowskiej parafii farnej (1954–56).

Od 1957 ponownie rektor kościoła gimnazjalnego i katecheta młodzieży licealnej. W l. 1970–98 proboszcz parafii św. Krzyża. Przeprowadził elektryfikację i radiofonizację świątyni, dokonując też kompleksowych remontów i renowacji zabytków. W l. 1973–74 wybudował (bez pozwolenia władz komunistycznych) kaplicę św. Maksymiliana Kolbego, przylegającą do kościoła św. Krzyża. Po wyczerpaniu środków prawnych zmierzających do odzyskania kaplic św. Filipa Nereusza i św. Jana Nepomucena, znajdujących się w bryle kościoła, a używanych przez Muzeum Okręgowe jako magazyn, w czerwcu 1979 zajął ich pomieszczenia na potrzeby duszpasterskie parafii; skazany przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie na 2 lata więzienia w zawieszeniu i karę grzywny.

Organizator duszpasterstwa akademickiego w Rzeszowie (1966–70); prowadził duszpasterstwo inteligencji i nauczycieli. W l. 1983–98 dziekan dekanatu Rzeszów I. W 1998 przeszedł na emeryturę. Odznaczony Expositorio Canonicali (1959), przywilejem rokiety i mantoletu (1971); kanonik gremialny kapituły kolegiackiej jarosławskiej (1975), prałat papieski (1992), protonotariusz apostolski – infułat (2001). Honorowy Obywatel Miasta Rzeszowa (1994). Kapelan Związku Miłośników Lwowa i Kresów Wschodnich, kapelan Cechu Rzemieślników. Spoczywa na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.

Zbigniew K. Wójcik

Encyklopedia Rzeszowa