Rozmyślania i wspomnienia o Lwowie i Lwowiakach

„Książka wspomnień i refleksji osobistych, którą przedstawił jako swoisty dziennik całego życia Profesor Leszek Mazepa, stanowi wyjątkowo interesujące świadectwo historii Lwowa w okresach najbardziej dramatycznych, powiedzieć by można – drastycznych. Głęboko emocjonalna, napisana przysłowiową „krwią serca”, oparta na faktach z życia, odznacza się zarazem wartą podziwu obiektywnością podejścia do spraw tak delikatnych, jak stosunki polsko-ukraińskie na terenach Galicji lub działalność towarzystw narodowych na początku lat 90. XX. wieku.”
To początkowy fragment wstępu prof. dr hab. Luby Kijanowskiej-Kamińskiej z Narodowej Akademii Muzycznej im. M. W. Łysenki we Lwowie do unikalnej książki prof. dr hab. Leszka Mazepy, cenionego naukowca i społecznika, od 1988 roku współorganizatora i pierwszego prezesa, od 1991 roku prezesa honorowego Towarzystwa Kultury Polskiej Ziemi Lwowskiej, od 1998 roku do chwili obecnej prezesa Rzeszowskiego Towarzystwa Muzycznego. Książka ukazała się w 2011 roku w wydawnictwie „Biblioteka Kuriera Galicyjskiego” we Lwowie.
Legenda Lwowa… Mimo upływu lat, nic nie traci ona ze swej siły, głębi, uroku, opiewanego w pieśniach, piosenkach, ambitnych dziełach literackich, muzycznych, malarskich. Fenomen? Tak, i to niepowtarzalny! Historia miasta, którego swoisty, barwny, niepospolity klimat przemawia do wyobraźni kolejnych pokoleń, w opowieści Prof. Mazepy w wielu fragmentach nabiera cech literatury faktu, z wszelkimi problemami natury politycznej, ideologicznej, łącznie z odważnie postawionym pytaniem – kim są lwowiacy („Spadkobiercy czy użytkownicy?”), ale także daje autentyczne świadectwo, poparte własnym, życiowym doświadczeniem i wielokierunkową działalnością artystyczną, naukową, społeczną, wielkości i bogactwa wielonarodowej kultury muzycznej Galicji.

Trzeba napisać słów parę o autorze. Prof. dr hab. Leszek Mazepa w dniu 31 marca 2011 roku ukończył 80 lat życia. Jest znanym i cenionym naukowcem, ale także oddanym społecznikiem, animatorem kultury i publicystą. Jako pracownik naukowo-dydaktyczny wykształcił ok. 200 magistrów, 20 kompozytorów, wielu teoretyków muzyki, dyrygentów, pedagogów, zwłaszcza w Lwowskim Państwowym Konserwatorium Muzycznym, gdzie był wieloletnim dziekanem i kierownikiem Katedry Kompozycji i Instrumentacji, a także w Instytucie Muzyki Uniwersytetu Rzeszowskiego, wcześniej – Katedrze Wychowania Muzycznego, której był kierownikiem. W obu uczelniach pracuje nadal. W 1988 roku był założycielem i pierwszym prezesem Towarzystwa Kultury Polskiej Ziemi Lwowskiej we Lwowie. Dzięki tej działalności udało się wskrzesić polskość w regionie lwowskim, reaktywować szkolnictwo i czasopiśmiennictwo polskie, zespoły artystyczne.

Od 1995 roku prof. dr hab. Leszek Mazepa jest pomysłodawcą i organizatorem Międzynarodowych Sesji Naukowych „Musica Galiciana” (odbyło się 13 edycji). W Roku Chopinowskim 2010 Sesja miała wyjątkowo uroczysty charakter i przyniosła nadspodziewane owoce („Fryderyk Chopin w kulturze muzycznej Galicji”). Materiały z Sesji będą opublikowane w kolejnym tomie wydawnictwa Uniwersytetu Rzeszowskiego „Musica Galiciana”. W 1998 roku prof. dr hab. Leszek Mazepa był współzałożycielem Rzeszowskiego Towarzystwa Muzycznego, którego jest prezesem od początku jego istnienia do chwili obecnej. Z wielką pasją, oddaniem i poświęceniem kieruje pracami Towarzystwa, inspiruje jego członków do wielorakiej muzycznej, koncertowej, naukowej i publicystycznej działalności. Jest autorem 8 książek, m.in. „Adam Didur we Lwowie” (Wrocław, 2002), „Karty z muzycznej przeszłości Lwowa” (Lwów, 2001), „Droga do Akademii Muzycznej we Lwowie” (Lwów, 2003), także ponad 500 publikacji w różnych pismach i wydawnictwach, naukowych i nie tylko.
Najnowsza książka prof. dr hab. Leszka Mazepy, to źródło wiedzy o Lwowie i Lwowiakach, a zarazem sercem pisana fascynująca opowieść o losach polskości na Kresach Wschodnich. W części pierwszej mamy sporo wiadomości poświęconych powstaniu i działalności Towarzystwa Kultury Polskiej Ziemi Lwowskiej istniejącym do dziś, zaś w części drugiej mamy sporo materiałów dotyczących kultury muzycznej Lwowa w różnych jej kształtach i wymiarach (działalność koncertowa, szkolnictwo muzyczne, Filharmonia Lwowska, I. J. Paderewski we Lwowie i in.). Wielość i waga poruszanych zagadnień, żywy język, staranne przygotowanie naukowe zachęcają do lektury.

Historia jest nauczycielką życia. Sądzę, że najnowsza książka prof. dr hab. Leszka Mazepy ma nie tylko walor historyczny. Refleksja o czasie minionym jest także źródłem „rozmyślań” o przyszłości. Na tym tle muzyka i jej ożywcze tchnienie zdaje się prowadzić ku bardziej humanistycznej wizji świata, miejmy nadzieję, bez tych strasznych ideologii, jakie przyniósł miniony już, na szczęście, wiek XX.