I Konwencja Muzyki Polskiej
Odbyła się w Bibliotece Narodowej w Warszawie w dniach 9-11 maja 2011 r. staraniem powołanego w 2010 r. przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca, a także Związku Kompozytorów Polskich i Polskiej Rady Muzycznej. Adresowana do animatorów polskiego życia muzycznego, zgromadziła ponad 300 uczestników z całej Polski – muzyków, kompozytorów, muzykologów, krytyków, dziennikarzy, przedstawicieli instytucji, organizacji pozarządowych. Dyskusja toczyła się w 15 panelach tematycznych. Mówiono o muzyce poważnej, tradycyjnej, popularnej, alternatywnej, jazzowej, o edukacji muzycznej, infrastrukturze polskiej kultury muzycznej, mediach, wydawnictwach, prawie autorskim.
Konwencja była pewnym uzupełnieniem Kongresu Kultury Polskiej, który miał miejsce w Krakowie w 2009 r. Budziła ona różne emocje. Ubolewano nad katastrofalnym stanem edukacji muzycznej w szkołach różnych szczebli, także całego polskiego społeczeństwa, tragicznym poziomem wielu programów radiowych i telewizyjnych z dziedziny kultury muzycznej, niepewnym losem radiowej Dwójki, niepokojach w instytucjach muzycznych, zwłaszcza w kontekście złożonego w parlamencie projektu ustawy o prowadzeniu i organizowaniu działalności kulturalnej, proponującej m.in. zastąpienie etatów umowami kontraktowymi.
Jedno jest pewne – muzyka niejedno ma imię i zajmuje ważne miejsce w życiu człowieka, społeczeństw, Europy, świata. Erupcja wysokiej jakości technicznych środków nagrywania i odtwarzania muzyki (rewolucja informatyczna) stwarza nowe możliwości jej poznawania, tworzenia i odbioru, ale i wiele niepokojów co do jej wartości, sposobu jej upowszechniania, także w kontekście uwarunkowań rynkowych.
Ważnym elementem Konwencji była prezentacja Raportu o stanie muzyki polskiej, stanowiącego, jak się okazało, dość niedoskonałą próbę diagnozy stanu polskiej kultury muzycznej. Stąd wspomniany Raport uzupełniony będzie o wnioski z Konwencji, a także inspirację do kolejnych rozważań na temat miejsca i roli muzyki w świetle przeobrażeń w czasach, w których żyjemy i w których żyć będą przyszłe pokolenia.






