Dwa soprany

W dniach od 5 stycznia do 5 lutego 2012 r. w Filharmonii Podkarpackiej mogliśmy oglądać niecodzienną wystawę poświęconą najsłynniejszej polskiej śpiewaczce operowej Marcelli Sembrich-Kochańskiej, zwanej „słowikiem Galicji”.

Urodziła się na Podolu 15 lub 18 lutego 1858 roku w rodzinie ubogiego, wędrownego nauczyciela muzyki. Swym talentem i pracą osiągnęła szczyty powodzenia, sławę i pieniądze. Ceniono ją zwłaszcza za role mozartowskie i za romantyczne bel canto, była także znakomitą interpretatorką pieśni, z których „Życzenie” Fr. Chopina śpiewała nawet przed carem Aleksandrem II w Petersburgu, na wyraźne jego żądanie, choć śpiewanie polskich pieśni było wtedy zakazane. Zachowała się bransoletka wysadzana diamentami ofiarowana artystce przez cara na 7 dni przed zamachem, w którym zginął, w 1881 roku.

Artystka zmarła 17 stycznia 1935 roku w Nowym Jorku. Tydzień później, 23 stycznia 1935 roku, w małej miejscowości pod Wilnem, urodziła się kolejna znakomita polska śpiewaczka wszech czasów – Teresa Żylis-Gara. Te dwa soprany ugruntowały sławę polskiej muzyki wokalnej na całym świecie, i to przez ponad półtora wieku.

Teresa Żylis-Gara, sopran liryczno-dramatyczny, studia wokalne odbyła w Łodzi u Olgi Olginy. W 1956 roku wygrała konkurs wokalny w Warszawie, a dwa lata później, w 1958 roku, zadebiutowała w Operze Krakowskiej jako Madame Butterfly. A potem – wielkie role – Mimi w Cyganerii, Violetta w Traviacie, Anna Bolena, Poppea w Koronacji Poppei, Leonora w Trubadurze, Donna Elwira w Don Giovannim, liczne role oratoryjne i kantatowe. Od 1968 roku śpiewa w MET w Nowym Jorku.
Głos Teresy Żylis-Gary, pełen niezwykłej urody i szlachetności, poparty znakomitym aktorstwem, nieustannie zachwyca melomanów, pozwalając im unosić się na wyżyny artystycznych wzruszeń i uniesień.