Ta strona używa cookie. Informacje o tym w jakich celach pliki cookie są używane znajdziesz w Polityce Prywatności. W przeglądarce internetowej możesz określić warunki przechowywania i dostępu do cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. zamknij

Włodzimierz Kozło

Włodzimierz Kozło urodził się w Tryńczy koło Jaroslawia 9 listopada 1902 roku w rodzinie o patriotycznych tradycjach.
Dziadek jego był uczestnikiem Powstania Styczniowego. W 1918 roku jako niepełnoletni wziął udział w walkach o Przemyśl i Lwów. Uczestniczył w wojny polsko – bolszewickiej. Ukończył studia na Wydziale Budowy Dróg i Mostów Politechnice Lwowskiej i Studium Wychowania Fizycznego na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.  Był członkiem Polskiego Towarzystwa Turystycznego i Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. W czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej, przewodnik uchodźców na Węgry i do Rumunii.
W 1944 roku został we Lwowie aresztowany przez NKWD i skazany. Wyrok odbywał w kopalniach Donbasu. W 1949 roku powrócił do Lwowa i podjął pracę w szkole średniej z polskim językiem wykładowym ucząc fizyki i astronomii. Do Polski wrócił w 1969 roku i zamieszkał w Rzeszowie. Pracę podjął w Wojewódzkim Zarządzie Dróg Publicznych w Rzeszowie, nadzorował między innymi budowę Obwodnicy Bieszczadzkiej.
W 1961 roku przeszedł do pracy w Technikum Budowlanym w Rzeszowie jako nauczyciel rysunku technicznego, miernictwa i geometrii wykreślnej. Pracując w szkole mógł rozwijać swoje życiowe pasje, mianowicie turystyczną – jest honorowym przewodnikiem turystyki pieszej, narciarskiej i górskiej. Dla młodzieży ze szkolnego koła PTTK w Technikum Budowlanym organizował obozy, rajdy i wycieczki krajoznawcze. Drugą wielką jego pasją była fotografia. Już w czasach lwowskich organizował pierwsze swoje wystawy fotograficzne, w Rzeszowie, był współzałożycielem Rzeszowskiego Towarzystwa Fotograficznego wyróżnionym Honorową Odznaką RzTF i Medalem 150 -lecia fotografii.
Był także aktywnym działaczem Polskiego Związku Chórów i Orkiestr, Naczelnej Organizacji Technicznej, Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa i Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Kolejną jego wielką pasją życiową była opieka nad zabytkami. Był Społecznym Opiekunem Zabytków w Rzeszowie. W sposób szczególny polubił Stary Cmentarz w Rzeszowie. Uratował go przed likwidacją. Na jego miejscu miał planowano park, a z nagrobków, nawet tych najwyższej klasy artystyczne miał powstać ozdobny mur  pamięci. Wraz z młodzieżą uporządkował cmentarz i odczyścił nagrobki, oznaczając groby uczestników powstań narodowych i zasłużonych Rzeszowian i znanych osób. Wykonał ponad 3000 zdjęć dokumentujących ten obiekt. Zgromadził ogromny materiał dokumentacyjny, który dopiero po jego śmierci uzupełniła, opracowała i wydała córka pani Wiktoria Helwin w książce „Stary Cmentarz w Rzeszowie 1792-1909” Rzeszów 2002, nakładem Stowarzyszenia Opieki nad Starym Cmentarzem w Rzeszowie im. Włodzimierza Kozło. Inżynietr Kozło bo tak mówiono o nim w Rzeszowie wykonał kilkanaście tysięcy fotografii w tym znakomita większość to zdjęcia Rzeszowa i dokumenty jego rozwoju. Za pracę pedagogiczną uhonorowany został Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Odznaczony został także Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski i Złotą Odznaką Opiekuna Zabytków.
Na emeryturę przeszedł w 1972 roku. Już jako emeryt uczestniczył w wielu inicjatywach społecznych. Był członkiem komitetów budowy pomnika Walk Rewolucyjnych i Generała Władysława Sikorskiego. Przewodniczył komisji rewizyjnej Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Pomnika Leopolda Lisa – Kuli. Zmarł nagle w pełni sił witalnych 28 sierpnia 1996 roku. Po jego śmierci zostało zorganizowane kilka wystaw jego dorobku jako fotografika.

 

Marek Czarnota